முந்தைய நாள் உலைகளில் கொதித்த சாராயம், மறுநாள் சூளகிரி சுற்றுவட்டாரத்தைச் சுடுகாடு ஆக்கும் என யாருமே எதிர்பார்க்கவில்லை! தமிழ்நாடு - கர்நாடகா எல்லையை ஒட்டி, அன்றைய ஒருங்கிணைந்த தர்மபுரி மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள சூளகிரி ஒன்றியத்தில், 16 வருடங்களுக்கு முன்னர் நிகழ்ந்த விஷச் சாராய சாவுகள்... இரு மாநிலங்களையும் கதிகலங்கவைத்த கொடூரம்!
1998-ம் ஆண்டு நல்லகான கொத்தபள்ளி, சாமல்பள்ளம், பருவீதி, ஒசள்ளூர், குறும்புக்குட்டை, ஏனுசோனை, தின்னூர், கெட்டூர் கிராமங்களில் ஆண்-பெண் வித்தியாசம் இல்லாமல் குடல்வெந்து இறந்தவர்களாக அரசாங்கம் சொன்ன எண்ணிக்கை 50. ஆனால், விஷச் சாராயம் குடித்த உயிர்களின் எண்ணிக்கை இன்னும் அதிகம்.
நல்லகான கொத்தபள்ளி கிராமத்தில் மட்டும் 18 பேர் பலியாகி இருந்தனர். அந்தக் கிராமத்தைச் சேர்ந்த கன்னியம்மாள், அந்த விஷச் சாராய சாவில் தன் கணவர் ராஜேந்திரனைப் பறிகொடுத்தவர்.
''அவருக்கு மூணு மனைவிங்க. மூத்தவங்க இறந்த பிறகு இரண்டாம் தாரமும் அப்புறம் என்னையும் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டார். சம்பவம் நடந்தப்போ என் மூத்த பொண்ணுக்கு ரெண்டு வயசு. ரெண்டாவது குழந்தை மீனாட்சி பிறந்து 22 நாள் ஆகியிருந்துச்சு. வழக்கம்போல அன்னைக்கு அவர் சாராயம் குடிச்சிட்டு வந்து சலம்பிட்டே தூங்கிட்டாரு.
காலையில் ரொம்ப நேரமா எந்திரிக்கல. மெதுவா எந்திரிச்சவரு, 'அய்யோ... எனக்குக் கண்ணு தெரியலை’னுதான் முதல்ல குரல்கொடுத்தாரு. என்ன ஏதுன்னே புரியலை. கொஞ்ச நேரத்துல 'வயிறு வலிக்குது’னு துடிச்சாரு. ஓசூர் ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டுபோனோம். அங்கே என்ன ஏதுனு விசாரிச்சுட்டு இருந்தப்பவே, எங்க ஊர்க்காரங்க சிலர் அதேமாதிரி 'கண்ணு தெரியலை... வயிறு எரியுது’னு வரிசையா வந்தாங்க. உடனே சுதாரிச்சுட்டு, 'சாராயம் குடிச்சீங்களா, ஊர்ல எத்தனை பேர் குடிச்சாங்க?’னு கேட்டாங்க. திமுதிமுனு அந்த இடமே கலவரமாப்போச்சு. என் புருஷன் வயித்துவலி தாங்காமத் துடிதுடிச்சு மத்தியானம் செத்துட்டாரு. எங்க ஊர்ல இருந்து வந்தவங்களும் வரிசையா அடுத்தடுத்து செத்தாங்க. ஊரே பொணக்காடாப் போச்சு. தினம் குடிச்சாலும் ஒருநாள்கூட அவர் வேலைக்குப் போகாம இருந்தது இல்லை. இளநீர் வித்தோ, விவசாயக் கூலி வேலைபார்த்தோ எங்களைக் கௌரவமாப் பார்த்துக்கிட்டாரு. அவர் இறந்துட்ட பிறகு கூலி வேலைக்குப் போய் என் ரெண்டு பொண்ணுங்களையும் படிக்கவெச்சேன். மூத்தவ ப்ளஸ் டூ; இளையவ ஒம்போதாப்பு வரை படிச்சாங்க. ரெண்டு பேருக்கும் மாப்பிள்ளை பார்க்கும்போது, 'படிக்கலைன்னாகூடப் பரவாயில்லை... குடிக்கக் கூடாது’னு சொன்னேன். தேடித் தேடி குடிக்காத மாப்பிள்ளைகளா புடிச்சேன். இப்போ என் பொண்ணுங்களைத் தங்கமாப் பார்த்துக்கிறாங்க. அதுதான் என் வாழ்க்கையில ஒரே நிம்மதி'' எனப் பெருமூச்சுடன் பெரும் சோகம் சொல்கிறார் கன்னியம்மாள்.
சூளகிரி ஒன்றியத்தில் உள்ள இரப்பன்பேல், எப்பளம் பகுதிகளில் உற்பத்தியாகும் சாராயம், ஏரியாவாரியாகப் பிரிக்கப்பட்டு ஏஜென்ட்களுக்கு அனுப்பப்பட்டு விற்பனையாகி வந்தது. அதில் எப்பளம் பகுதியின் சாராயச் சக்கரவர்த்தி செல்வத்தின் சாராயத்துக்கு கிராக்கி அதிகம். செல்வத்தின் சாராயம் சூளகிரியையும் தாண்டி கிருஷ்ணகிரி, ஓசூர், பாலகோடு, தேன்கனிக்கோட்டை வரை பரந்து விரிந்து பாய்ந்தது. சப்ளையர்கள், அவர்களுக்குக் கீழே ஏஜென்ட்கள், சில்லறை வணிகர்கள், சாராய சப்ளைக்கு 53 மொபெட்டுகள், புல்லட்கள், சைக்கிள்கள், வாகனங்கள் நுழைய முடியாத மலைப் பகுதிகளுக்கு கழுதைகள்... எனத் தெளிவான திட்டங்களோடு இண்டு இடுக்குகளில் எல்லாம் சாராயத்தைச் சேர்த்திருந்தார்கள். கர்நாடகாவில் இருந்து வரும் கன்டெய்னர் லாரிகளில் முறைகேடாக பெட்ரோல், ஸ்பிரிட் எடுப்பது சாராய வியாபாரிகளின் வாடிக்கை. சாலையில் பழுதாகி நின்ற ஒரு வாகனத்தில் இருந்து, 35 லிட்டர் அளவுக்கு ஸ்பிரிட்டைத் திருடி சாராயம் தயாரித்திருக்கிறார்கள். அதுதான் சூளகிரி பகுதியை அப்போது சுடுகாடு ஆக்கிவிட்டது.
''அன்னைக்கு நடந்தது இப்பவும் நல்லா ஞாபகம் இருக்கு. முதல் நாள் சாயங்காலம் சாராயம் குடிச்சிட்டு வந்த எங்க வீட்டுக்காரர் காலையில் எந்திரிக்கவே இல்லை. ஹெல்த் இன்ஸ்பெக்டர் வந்து, 'ஊர்ல யாராவது சாராயம் குடிச்சவங்க இருந்தீங்கன்னா, உடனே ஆஸ்பத்திரிக்குக் கிளம்புங்க. உங்க ஊர்ல சிலர் சாராயம் குடிச்சிச் செத்துப்போயிட்டாங்க’னு அறிவிச்சாங்க. நான் உடனே என் புருஷனை எழுப்பி, 'அவருக்கு எதுவும் ஆகக் கூடாது’னு வேண்டிக்கிட்டே, ஓசூர் ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்பிவெச்சேன். டாக்டர் அவரைப் பரிசோதிச்சுட்டு 'குடல் வெந்துருச்சு. பிழைக்கிறது கஷ்டம்’னு சொல்லிட்டாங்க. சாயங்காலமே என் வீட்டுக்காரர் செத்துட்டார். அப்போ ஓசூர் ஆஸ்பத்திரியில எங்கே பார்த்தாலும் யாராவது ஒருத்தரை தரையில பொணமாப் போட்டுவெச்சிருந்தாங்க. பொண அறை முழுக்க நிறைஞ்சுபோச்சு'' என்று தன் கணவர் மரணம் அடைந்த துயரம் சொல்கிறார் சக்கரலம்மா.
''அப்போ ஒரு பாட்டில் குடிச்சவங்களுக்கு கண்ணு தெரியாமப்போய் சில மாசங்கள் இருந்து அப்புறம் செத்தாங்க. ரெண்டு பாட்டில் குடிச்சவங்க ஆஸ்பத்திரியில செத்தாங்க. மூணு பாட்டில் குடிச்சவங்க ராத்திரி படுத்து காலையில் எந்திரிக்கவே இல்லை. இப்படி இந்த ஊர்ல அன்னைக்கு சாராயம் குடிச்சவங்க யாரும், இப்போ உயிரோடு இல்லை. ஏன்னா, அது சாராயம் இல்லை... விஷம்; ஒவ்வொரு சொட்டும் விஷம்!'' என்று இன்றும் அன்றைய தவிப்புடன் பேசுகிறார் திம்மராயப்பா.
''இந்த ஊர்ல மிலிட்டரி பெருமாள்னு ஒருத்தர் இருந்தார். அவர் மிலிட்டரியில் இருந்து ரிடையர்டு ஆன பிறகு, சாராயம் வாங்கி வித்தார். எங்க ஊருக்கு அவர்தான் சாராய ஏஜென்ட். சனம் முழுக்க அவர்கிட்டதான் சாராயம் வாங்கிக் குடிப்பாங்க. அன்னைக்கும் அவர்கிட்ட வாங்கிக் குடிச்சுத்தான் ஊரே செத்துச்சு. இதுல அவர் குடும்பமும் தப்பலை. அன்னைக்கு வித்த சாராயம் என்னைக்கும் இல்லாத ருசியா இருந்துச்சாம். 'ஏயப்பா... இன்னைக்கு சரக்கு சீக்கிரமே தீர்ந்திடும். இப்பவே கொஞ்சம் குடிச்சிக்கிடுங்க’னு சொல்லி அவர் மனைவி, மருமகள், மகன், மகள்னு மொத்தக் குடும்பத்தையும் குடிக்க வெச்சிருக்கார் பெருமாள். அவர் எதிர்பார்த்த மாதிரியே சாராயம் வேகமாக் காலியாகிருச்சு. ஆனா, பெருமாள் குடும்பத்தில் ஒருத்தர் பாக்கி இல்லாம, சாராயம் குடிச்ச எல்லாரும் இறந்துட்டாங்க!'' - அதிர்ச்சி கொடுக்கிறார் திம்மராயப்பா.
தமிழகத்தின் வறண்ட பகுதிகளில் ஒன்று தருமபுரி மாவட்டம். தட்டுப்பாடின்றி ஒக்கேனக்கல் தண்ணீர் ஓடினாலும், தாழ்வான நிலத்தில் பாயும் அந்த வெள்ளத்தால், மேட்டுப் பகுதிகளில் வாழும் மக்களுக்கு எந்தப் பயனும் கிடைப்பது இல்லை. கிருஷ்ணகிரியை ஒட்டிப் பாயும் தென்பெண்ணை ஆற்றுப் பாசனத்தை மட்டுமே நம்பியிருக்கிறது சூளகிரி ஒன்றியம். கனிம, குவாரிக் கொள்ளையர்கள் நிலத்தைக் குதறி எடுத்ததுபோக எஞ்சிய நிலத்தில் நடைபெறும் விவசாயத்தை நம்பியே இருக்கிறார்கள், பெரும்பாலான விவசாயக் கூலிகள்!
விஷச் சாராய சாவு வழக்கில் செல்வம் உள்பட 28 பேர் கைதுசெய்யப்பட்டார்கள். பல வருடங்கள் வழக்கு நடந்தது. எனினும் செல்வம் உள்பட ஒருவர் மீதும் குற்றம் நிரூபிக்கப்படவில்லை. அனைவரும் விடுதலை செய்யப்பட்டார்கள். சாட்சியங்களை வலுப்படுத்தி குற்றவாளிகளுக்குத் தண்டனை பெற்றுக்கொடுக்கும்விதமாக அரசு தரப்பு நடந்துகொள்ளாததன் விளைவாக உண்மை 'ஊத்தி’ மூடப்பட்டது!
''பல கிராமங்களில் சாராயம் குடிச்சவங்க செத்துப்போறாங்கன்னு தகவல் வந்ததும் எங்க ஊர்லயும் தண்டோரா போட்டுச் சொன்னாங்க. வீடு வீடாப் போய் சாராயம் குடிச்சவங்களைத் தேடினப்போ, பலரும் செத்துக்கிடந்தாங்க. அப்போ ஆம்புலன்ஸ் கிடையாது. இவ்வளவு பேர் சாகிறதுக்கு அதுவும் ஒரு காரணம். எப்பவாது வரும் கவெர்மென்ட் பஸ்ஸில் ஏறித்தான் ஓசூர் போகணும். அப்படிச் சிலரை பஸ்ஸில் ஏத்தி ஓசூர் ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்புனோம். ஆனா, பஸ் ஓசூருக்குப் போறதுக்கு முன்னாடியே பலரும் இறந்துட்டாங்க. பஸ்ஸை அப்படியே மார்ச்சுவரிக்குத்தான் ஓட்டிட்டுப் போனாங்க!'' என்கிறார் கெண்டப்பா.
அன்று சாராயம் குடித்தவர்களில் மிஞ்சியிருக்கும் வெகுசிலரில் பருவீதி வெங்கட்ராஜும் ஒருவர். உயிருக்கு ஆபத்து இல்லை என்றாலும், மாலையில் இவருக்குக் கண்கள் தெரியாது.
''எனக்கு டீ காபி குடிக்கிற பழக்கம்கூட இல்லைங்க. ஆனால், சாயங்காலத்துல கொஞ்சம் சாராயம் குடிப்பேன். அன்னைக்கு ஒரு பாட்டில் சாராயம்தான் குடிச்சேன். அதுக்கே 15 நாள் ஆஸ்பத்திரியில் என்னை வெச்சிருந்தாங்க. என்னென்னமோ மருந்து எல்லாம் கொடுத்தும் கண் பார்வை மட்டும் பாதிச்சிருச்சு. சாயங்காலத்துல ரெண்டு கண்களும் தெரியாது. பலர் என்னை மாதிரி கண்ணு தெரியாம இருந்து கொஞ்ச நாட்கள்ல செத்துப்போனாங்க. இப்ப நான் சாராயம் குடிக்கிறது இல்லை. ஆனா, டாஸ்மாக் குவாட்டர் குடிக்கிறேன்!'' எனச் சிரிக்கிறார் வெங்கட்ராஜ்.
ஒவ்வோர் ஊரிலும் கணக்கில் வராத மரணங்களின் எண்ணிக்கை அதிகம். கிராமங்களில் விஷச் சாராயத்தால் சாவு எனத் தெரியாமலே பலரைப் புதைத்தார்கள். குறிப்பாக, சாராயம் குடித்து இறந்த பல பெண்களை, அவர்களது குடும்பத்தினர் போலீஸுக்குத் தகவல் தெரிவிக்காமலே புதைத்தார்கள். ஆனால், இறந்த ஒவ்வொரு நபருக்கும் தலா 10,000 ரூபாய் நிவாரணம் அறிவிக்கப்பட்டதும், பிணங்களைத் தோண்டி எடுத்து 'சாராயத்தால் சாவு’ எனச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆனால், அதில் பல பிணங்கள் கணக்கில் சேரவே இல்லை!
16 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சூளகிரி பகுதி இப்போது எப்படி இருக்கிறது?
அன்றே கொன்ற விஷச் சாராயத்தின் இடத்தை, 'நின்றுகொல்லும் டாஸ்மாக்’ கைப்பற்றியிருக்கிறது. நிஜ நிலவரம் சொல்கிறார் சமூக ஆர்வலர் முருகேசன்.
''1998-ம் ஆண்டு விஷச் சாராய சாவில் இறந்தவங்க பெரும்பாலும் எழுதப் படிக்கத் தெரியாத ஏழைங்க. அதனால அவங்களுக்கு நிதியும் கிடைக்கலை; நீதியும் கிடைக்கலை. அந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகு இந்தப் பகுதியில் வெளிப்படையான சாராய வியாபாரம் இல்லை. ஆனா, மெதுமெதுவா தெருவுக்குத் தெரு டாஸ்மாக் திறந்துட்டாங்க. சமீபத்தில்கூட சிலர் டாஸ்மாக்ல குடிச்சி சுருண்டு விழுந்து செத்துப்போனாங்க. காரணம், கடத்திக் கொண்டுவரப்படும் போலி மதுபான பாட்டில்கள். இந்தப் பகுதி கிராமங்களுக்கு அடிப்படை வசதிகளான தண்ணீர், கழிப்பிடம், பள்ளி போன்றவை கேட்டு பல ஆண்டுகளாகப் போராடிட்டு இருக்கோம். ஆனா, அதையெல்லாம் யாரும் கண்டுக்கவே இல்லை. சாராயத்தை மட்டும் திகட்டத் திகட்ட ஊட்டுறாங்க!'' - முருகேசன் சொல்லிமுடிக்கும் சமயம், மாலை பரபரப்புக்கான எதிர்பார்ப்புடன் மினுங்கி மினுங்கி எரியத் தொடங்குகிறது உள்ளூர் டாஸ்மாக்கின் தட்டி விளக்கு!
''இன்று தக்காளி வியாபாரம் மட்டும்தான்!''
16 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சாராய வியாபாரியாக இருந்த 'சாராய செல்வம்’, இப்போது சூளகிரி ஏரியாவின் தக்காளி சப்ளையர். ஓசூர் பிரதான சாலையில் பிரமாண்ட தக்காளி மண்டி நடத்திவருகிறார் செல்வம். வெள்ளை வேட்டி, சட்டை, கழுத்தில் கொத்தாகத் தொங்கும் தங்கச் சங்கிலிகளும், கை விரலில் டாலடிக்கும் மெகா சைஸ் 'அம்மா’ மோதிரம், சுற்றி நிற்கும் ரத்தத்தின் ரத்தங்கள்... என அரசியலில் அலேக் வளர்ச்சி செல்வத்துக்கு.
''என்னைப் பத்தி ஊருக்குள்ள விசாரிச்சுட்டு இருந்தீங்களாமே... என்கிட்டயே கேட்டிருக்கலாமே!'' என்று உற்சாகமாக வரவேற்றார். ''அப்போ எனக்குக் கல்யாணம் ஆன புதுசு. கல்யாண களையில யாவாரத்தைச் சரியாக் கண்டுக்கலை. 'செல்வத்தை ஒழிக்க இதுதான் சமயம்’னு எவனோ காய்ச்சின சாராயத்தைக் குடிச்சு மக்கள் செத்துப்போன பழியை என் மேல போட்டுட்டாங்க. 13 மாசம் ஜெயிலில் இருந்தேன். 300 சாட்சிகளோடு வழக்கு நடந்தப்போ, 50 பேர் வரைக்கும் செத்துப்போயிட்டாங்க. மிச்சம் இருந்த 250 பேரில் ஒருத்தர்கூட, எனக்கு எதிரா சாட்சி சொல்லலை. நான் அந்த மக்களுக்குக் கெடுதல் பண்ணலை. அதனாலதான் நீதிமன்றம் என்னை விடுதலை பண்ணிச்சு. அதே மக்கள்தான் என்னை ஏனுசோனை பஞ்சாயத்துத் தலைவர் ஆக்குனாங்க. அடுத்து ஏனுசோனையைவிட பெரிய
பஞ்சாயத்தான சென்னப்பள்ளியில் போட்டியிட்டு அமோகமா ஜெயிச்சேன். எந்த சனங்களைக் கொன்னேன்னு என்னை ஜெயில்ல போட்டாங்களோ, அதே சனங்கதான் எனக்கு ஓட்டு போட்டாங்க. இப்பவும் சொல்றேன்... இந்த வேப்பனப்பள்ளி தொகுதியில் எனக்கு ஸீட் கொடுத்தா, நான் நிச்சயம் ஜெயிப்பேன். ஏன்னா, சுத்தியுள்ள 42 பஞ்சாயத்துகளிலும் என்னைக் கேட்காம ஒரு ஈ, காக்காகூட நுழைய முடியாது. எனக்கு அரசியல் செல்வாக்கு எல்லாம் கிடையாது. மக்கள் செல்வாக்கு மட்டும்தான்!'' எனப் பெருமிதமாகச் சொல்கிறார் இந்த முன்னாள் சாம்ராட்!
- Vikatan
மட்டும் அந்தச் செருப்பை கையில் தூக்கிக்கணும். 'தாழ்த்தப்பட்டவன் இந்த வேலைகளைத்தான் செய்யணும், இப்படித்தான் வாழணும், இப்படித்தான் உடுத்தணும்’னு அவங்க எதிர்பார்ப்புக்கு நாங்க எப்படி வாழ முடியும்? அதான் மதம் மாறிட்டோம். அப்போ இஸ்லாம் மார்க்கத்தைத் தழுவ பல ஜமாத்களைத் தொடர்புகொண்டோம். அவங்க சரியா ஒத்துழைக்கல. கடைசியா திருநெல்வேலியில் போய் பதிவு பண்ணோம். அவங்க 'கலிமா’ சொல்லிக்கொடுத்து மாத்தினாங்க. இஸ்லாத்தில் உயர்ந்தவன், தாழ்ந்தவன் என்ற வேறுபாடு இல்லை. எல்லோருமே மனுஷங்க... அவ்வளவுதான்!'' 
முஸ்லிமா மாறியவர் வாழ்வில் எப்படி மாற்றங்கள் வந்திருக்கோ, அதேபோல தாழ்த்தப்பட்டவர் வாழ்க்கையிலும் மாற்றங்கள் ஆரம்பிச்சிருக்கு. இதையெல்லாம் உணர்ந்த நான், 'ஒரே குடும்பத்தில் அப்பாவும் பிள்ளைகளும் ஆளுக்கு ஒரு மதத்தில் இருக்க வேண்டாம்’னு நினைச்சுத்தான் இந்து மதத்துக்குத் திரும்பிட்டேன். மற்றபடி மரியாதையிலோ, வழிபடும் சுதந்திரத்திலோ இஸ்லாம் மார்க்கம் எனக்கு எந்தக் குறையும் வைக்கலை!'' என்கிறார் ஆறுமுகச் சாமி.
சம்பவம் நடந்த பிறகு முதலமைச்சர் எம்.ஜி.ஆர் நேரில் வந்து பார்த்தார். யார் யாரோ எல்லாம் உதவுறோம்னு சொன்னாங்க. ஆனா, பெறவு எதுவும் நடக்கலை. செத்தது பூரா பாவப்பட்ட சனங்க. இன்னைக்கும் கை போனவங்க, கால் போனவங்கனு பல பேரு ஊருக்குள் உலாத்திட்டுக் கிடக்குறாங்க. இந்த விபத்துக்குப் பிறகு பல குடும்பங்கள் பிரிஞ்சும் சிதைஞ்சும் போச்சு!''
திரையரங்கத் தீ விபத்தில் முகம் முழுக்கவே சிதைந்துபோன எலிசபெத் ராணியின் கதை துயரமும் உருக்கமும் நிரம்பியது... ''எனக்கு அப்ப கல்யாணமாகி மூணு வயசில் ஒரு பையன் இருந்தான். வயிற்றில் ஏழு மாசக் குழந்தை. அப்ப ஒரு துக்கம் விசாரிக்க அம்மா வீட்டுக்கு வந்திருந்தேன். வந்த இடத்தில் சினிமாவுக்குப் போகலாமேனு, நான், அம்மா, தங்கச்சி மூணு பேரும் லட்சுமி டாக்கீஸுக்குப் போனோம். படம் பார்த்துட்டே இருக்கிறப்ப திடுதிப்புனு தீ பிடிச்சிருச்சு. 'தீ... தீ’னு சனம் கத்துச்சு. நாங்க ஓடினோம். ஆனா, தப்பிக்க முடியலை. அம்மா மாட்டிட்டாங்க. தங்கச்சி மேலே ஒரு கரன்ட் பாக்ஸ் விழுந்து அப்படியே அமுக்கிடுச்சு. என் மேல தீக்கட்டைகள் விழுந்து எரிஞ்சது. முகம், இடுப்பு, கை, கால்கள் எல்லாம் கருகிப்போச்சு!'' என்கிற எலிசபெத் ராணி சம்பவத்துக்குப் பிறகு ஒரு வருடம் தீவிர மருத்துவ சிகிச்சையில் இருந்திருக்கிறார். தீக்காய சிகிச்சைக்கு இடையிலேயே எலிசபெத்துக்கு பெண் குழந்தை பிறந்திருக்கிறது. ஆனால், தீக்காயத்துடன் இருக்கும் எலிசபெத் பிறந்த சிசுவைப் பராமரித்தால் தாய் - சேய் இருவருக்குமே ஆபத்து என மருத்துவர்கள் சொன்னதால் குழந்தையை கோவையைச் சேர்ந்த ஒரு தம்பதிக்கு தத்துக் கொடுத்துவிட்டார் எலிசபெத். எலிசபெத் மருத்துவமனையில் இருந்தபோதே அவரது கணவர் விவாகரத்து கேட்டுப் பிரிந்துவிட்டார். அப்போது சிறுவனாக இருந்த தன் தம்பி மைக்கேலின் உதவியோடு வாழ ஆரம்பித்தார் எலிசபெத். இப்போது மைக்கேலுக்குத் திருமணம் நடந்து குடும்பம் குழந்தைகள் என்றான பிறகும் அக்காவைத் தன்னுடனேயே வைத்திருக்கிறார். தத்துக் கொடுத்த குழந்தைக்கும் எலிசபெத்துக்குமான உறவு... ஓர் உருக்கமான நெகிழ்ச்சி!
லட்சுமி டாக்கீஸ் இருந்த இடம் இன்று வெறிச்சோடிய காலி நிலம். அருகிலேயே முருகன் தியேட்டர் கட்டடம் எழும்பியிருக்கிறது. விபத்து நடந்த சமயத்தில் விசாரணைக் கமிஷன் அமைக்கப்பட்டது. அ.தி.மு.க அனுதாபியான லட்சுமி டாக்கீஸ் உரிமையாளர் ராஜாமணி என்கிற உருண்டையன் கைதுசெய்யப்பட்டார். பின்னர் ஜாமீனில் வெளிவந்து உடல்நலம் குன்றி இறந்துபோனார். லட்சுமி டாக்கீஸில் லைசென்ஸ் உரிமையாளரும் ஆபரேட்டராகவும் இருந்த சீனிவாசன், அதன் பிறகு தியேட்டர் தொழிலிலேயே ஈடுபட முடியாமல், பின்னர் இறந்துவிட்டார். 90-களுக்குப் பின்னர் திரையரங்கங்களில் ஏற்பட்ட நவீன தொழில்நுட்பமும் மாற்றங்களும் டூரிங் டாக்கீஸ்களையே ஒழித்துவிட்டது. ஆனால், இந்த நவீன தியேட்டர்கள் பாதுகாப்பு அம்சங்களுடன் உருவாகி இருக்கிறதா என்பது பதில் அளிக்க முடியாத கேள்வி!
சம்பா சாகுபடி நடவுக்கான வயலில் கணுக்கால் அளவு மட்டுமே தண்ணீர் நிற்கும்படி, சேற்றில் கால் புதைய மண்ணைப் பண்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறார் பழுத்த விவசாயி பழனிவேல். 1968-ல் ஒருங்கிணைந்த தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தின் கீழ்வெண்மணியில் நடந்த அந்தக் கொடூரத்தைக் கண்ணால் கண்ட சாட்சி இவர். நிலத்தில் சொட்டுச் சொட்டாக, உதிரம்போல விழும் பழனிவேலின் வியர்வைத் துளிகள் சொல்ல, 50 ஆண்டு வரலாறு உண்டு. 1968-க்கு முன்பு வரை பண்ணை அடிமையாக இருந்த பழனிவேல், இப்போது நான்கு ஏக்கர் நிலத்துக்கு உரிமையாளர். 20 பேருக்கு கூலி கொடுக்கும் விவசாயி.
''ஒருநாள் கம்யூனிஸ்ட்காரங்க கூட்டத்துக்குப் போயிட்டு, மறுநாள் வயல் வேலைக்குப் போனப்ப, 'யாரும் நிலத்தில் இறங்கக் கூடாது. இறங்கணும்னா கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை விட்டுட்டு வரணும்’னு சொன்னாங்க. அப்ப கோபாலகிருஷ்ண நாயுடுதான் நெல் உற்பத்தியாளர் சங்கத் தலைவர். நீளக் கழி, கத்தி, நல்ல ராஜபாளையம் நாய்... இவை மட்டும் இல்லாம துப்பாக்கி, சுத்தி அடியாளுங்களோட அவர் நடந்துவரும்போது எதிரில் யாரும் போக மாட்டாங்க. 'அட்டூழியம்’கிறதுக்கு மறு பேர் அவர்தான். அவரோட அச்சுறுத்தலுக்குத் தாக்குப்பிடிக்கிறதே கஷ்டம். அவரோட ஆட்கள் குடுத்த குடைச்சலில் இருக்கை, ஆலங்குடி, பெருந்தலங்குடி, இருஞ்சூர் கிராம மக்கள் எல்லாம் அவங்க பக்கம் போயிட்டாங்க. அவங்க குடுக்கிற கூலியை வாங்கிட்டு சொன்ன வேலையைச் செஞ்சுட்டுப் போக சம்மதிச்சாங்க. எங்களுக்கு நெல்லை கூலியா அளந்து குடுத்தவன், அவங்களுக்கு மட்டும் அரிசி அளந்து குடுத்தான். எங்களுக்குப் பதிலா தெற்கில் இருந்து கூலி ஆட்களை நெல் அறுப்புக்குக் கூட்டிவந்தான். 'பட்டினிப் போட்டு சாவடிச்சாதான் இந்த நாய்ங்க திருந்துவானுங்க’னு நினைச்சு அப்படிப் பண்ணாங்க. நாங்க நேரடியா போய்த் தட்டிக்கேட்டோம். எங்க ஆளுங்க மூணு பேரைப் பிடிச்சு ஒரு பண்ணையார் வீட்டில் அடைச்சுவெச்சுட்டாங்க. நாங்களே அந்த வீட்டுக்குள் புகுந்து மூணு பேரையும் மீட்டு வந்தோம். அன்னைக்கு ஏதோ நடக்கப்போவுதுனு தெரிஞ்சது. ஆனா, அது இம்புட்டுப் பெரிய கொடூரமா இருக்கும்னு தெரியாது.
எல்லாம் எரிஞ்சு தணிஞ்சு மறுநாள் போலீஸ் வந்து பார்த்துட்டு 28 பேர்னு கணக்கு எழுதினாங்க. ஆனா, ராமையாவோட மனைவி பாப்பா, மூணு வயசுக் குழந்தை வாசுகி உள்பட ஆணும் பெண்ணுமா 44 பேர் எரிஞ்சு கரிக்கட்டை ஆகிட்டாங்க!'' - நிலைகுத்திய பார்வையுடன் நிறுத்திக்கொள்கிறார் பழனிவேல்.
விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்களிடம் இருந்து பண்ணையார்களைக் காப்பாற்ற தனியாக 'கிஸான்’ போலீஸை உருவாக்குச்சு அரசாங்கம். சில பெரிய மனுஷங்களே எங்கள் கோபத்தின் தார்மீக நியாயங்களைப் புரிஞ்சுக்கிட்டாங்க. யார் எங்களை அடிமைகளா நடத்தினாங்களோ, அவங்க நிலம் எங்களுக்குச் சொந்தமாச்சு; ஆனா, அடிச்சுப் பறிக்கலை. உழைச்சுத்தான் சம்பாரிச்சோம். எங்க நிலைமையைப் பார்த்த கிருஷ்ணம்மா- ஜெகந்நாதன் உதவி செஞ்சாங்க. சுமார் 75 குடும்பங்களில் பெரும்பாலானவங்களுக்கு நிலம் வாங்கிக் குடுத்தது அவங்கதான். கட்சி, உரிமையை வாங்கிக் குடுத்தது; கிருஷ்ணாம்மா நிலம் வாங்கிக் குடுத்தாங்க.
இவர்களின் போராட்டத்தின் விளைவாக, அசாம் ரைஃபிள்ஸ் அகற்றப்பட்டு காங்களா கேட் வளாகம் பூங்காவாக மாற்றப்பட்டது. ஆனால், மணிப்பூரின் பிற பகுதிகளில் இன்னும் ராணுவம் நிலைகொண்டிருக்கிறது. அதையும் முற்றாக நீக்க வேண்டும் என்பதே கோரிக்கை. கொலைகாரச் சட்டம் AFSPA நீக்கப்படும் வரை ஓய மாட்டோம் என அந்தத் தாய்மார்கள் இணைந்து 'இமா மூவ்மென்ட்’ ('இமா’ என்றால் 'அம்மா’!) என்ற அமைப்பை உருவாக்கியுள்ளனர். தொடர்ந்து நடந்துவரும் உள்நாட்டுப் போரால் கொல்லப்பட்டவர்களில், காணாமல்போனவர்களில், ஆயுதப் போராட்டத்தில் இணைந்ததில் ஆண்களின் எண்ணிக்கை அதிகம். இதனால் பெண்கள் தலைமையில்தான் மணிப்பூரில் பெரும்பாலான குடும்பங்கள் நடக்கின்றன. மணிப்பூரின் அடையாளமாக மாறிப்போன 'இமா மார்க்கெட்’ அதற்கு ஒரு சாட்சி. இயல்பாகவே மணிப்பூர் மக்களின் போராட்டத்தில் பெருமளவு பெண்கள் பங்கு எடுப்பதன் காரணத்துக்கான அடிப்படையும் இதுதான்!'' என்கிறார் லீனா.
1947-க்கு முன்பு வரை மணிப்பூர், சுதேச சமஸ்தானமாக இருந்தது. 1949-ம் ஆண்டு மணிப்பூரின் அரசர் புதசந்திரா மணிப்பூரை இந்தியாவுடன் இணைப்பதற்கான ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டார். ஆனால் மணிப்பூர் மக்களில் பெரும்பாலானவர்கள் இந்தக் கட்டாய இணைப்பை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மணிப்பூர் சுயாட்சிபெற்ற சுதந்திர பூமியாக இருக்கவேண்டும் என்றே விரும்புகிறார்கள். அரசர் புதசந்திரா மிரட்டப்பட்டுத்தான் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டார் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. மணிப்பூர் விடுதலை அடைய வேண்டும் என அமைதி வழியில் ஆரம்பித்த போராட்டங்கள், ஈழம் தொடங்கி உலகின் பல பகுதிகளில் நடந்ததைப்போல ஆயுதப் போராட்டத்தில் முடிந்தது. பல்வேறு ஆயுதக் குழுக்கள் மணிப்பூரில் ஆயுதப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்தன. இந்தப் போராட்டங்களை ஒடுக்குவதற்காகவும் மணிப்பூரில் 'அமைதி’யை நிலைநாட்டுகிறோம் என்ற பெயரிலும் ராணுவம் குவிக்கப்பட்டது. மக்கள் திரும்பும் திசையெங்கும் ராணுவம், செக்போஸ்ட் சோதனைகள். பல இடங்களில் ராணுவத்தின் அத்துமீறல்கள் தொடர்ந்தன. உலகின் எல்லா இடங்களிலும் ராணுவம் என்ன கொடுமைகளைச் செய்யுமோ, அவற்றையே மணிப்பூரிலும் செய்தது. தாங்கள் சந்தேகப்படுபவர்கள் மீது, விசாரணை என்ற பெயரில் வன்முறைகளை ஏவுவது, பெண்கள் என்றால் பாலியல் துன்புறுத்தல் அளிப்பது எனப் பலவிதமான அத்துமீறல்கள். இதற்கெல்லாம் ராணுவத்துக்கு உதவியாக இருந்ததுதான் ஆயுதப் படையினரின் சிறப்பு அதிகாரச் சட்டம் AFSPA. அந்தச் சட்டத்தின்படி கைது வாரன்ட் இல்லாமல், ராணுவம் எவரையும் கைதுசெய்யலாம்; சிட்டுக்குருவிகளைப்போல சுட்டுக் கொல்லலாம். உண்மையில் இந்தக் கொடுமையான சட்டத்தின் முன்வரைவு, பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்காலத்தில் வெள்ளைக்காரர்களால் கொண்டுவரப்பட்டது. 'வெள்ளையனே வெளியேறு’ இயக்கத்தில் ஈடுபட்டவர்களை ஒடுக்குவதற்காகக் கொண்டுவரப்பட்ட சட்டம் அது. ஆனால், சுதந்திர இந்தியாவிலும் அந்தச் சட்டத்துக்கு விசேஷ அந்தஸ்து அளித்து செம்மையாகப் பராமரிக்கிறார்கள். வெள்ளையன் வெளியேறிய பிறகும் அந்தச் சட்டம் வெளியேறவில்லை!
இந்தச் சட்டத்தை நீக்கச் சொல்லி, தொடர்ந்து பல்வேறு போராட்டங்கள் நடந்தாலும், அதன் உச்சகட்டம் 2000-ம் ஆண்டு தொடங்கியது. இம்பாலுக்கு அருகில் உள்ள மலோம் எனும் கிராமத்தில் பேருந்து நிலையத்தில் காத்திருந்த 10 பேரை, பாதுகாப்புப் படையினர் எந்தவித முன்னறிவிப்பும் கொடுக்காமல் சுட்டுக் கொன்றார்கள். ராணுவத்துக்குக் கொல்வதற்கு ஆட்கள் தேவையே தவிர, காரணங்கள் தேவை இல்லை. அந்தச் சம்பவத்தைத் தொடர்ந்துதான் இரோம் சர்மிளா தன் போராட்டத்தைத் தொடங்கினார். மைலமா விருது, ஆசிய மனித உரிமைகள் ஆணையத்தின் வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது என பல விருதுகள் சர்மிளாவுக்கு அளிக்கப்பட்டுவிட்டன. ஆனால், அவரது போராட்டத்துக்கான தீர்வு மட்டும் கண்ணுக்கு எட்டாத தூரத்தில் ஒரு நட்சத்திரத்தைப் போல கண்சிமிட்டிக்கொண்டிருக்கிறது.
2013-ல் ஐக்கிய நாடுகளின் பிரதிநிதி ரஷீதா மன்ச்சூ, மனோரமாவின் தாயைச் சந்தித்துப் பேசினார். மனோரமாவின் வீட்டைவிட்டு வெளியில் வந்த அவர், ஊடகங்களிடம் கதறி அழுதார். ஆனாலும் அந்தக் கதறல்களையும் அலறல்களையும் இந்திய மத்திய அரசும் ராணுவமும் ஒரு பொருட்டாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. இரோம் சர்மிளா தன் போராட்டத்தை ஆரம்பித்து 14 ஆண்டுகள் ஆகின்றன. மனோரமா சிதைக்கப்பட்டு 10 ஆண்டுகள் முடிகின்றன.
ஆசை ஆசையா வாங்கின வீட்ல மூணு குழந்தைங்க உட்பட உறவினர்கள் உடல்களையும் வெச்சுக்கிட்டு நானும் மனைவியும் கதறிட்டு இருந்தோம். என்ன பண்றதுன்னே தெரியலை. ஊர் முழுக்கப் பிணங்கள். எல்லாரும் யாரையோ தேடி ஓடிக்கிட்டே இருக்காங்க. உறவினர்கள் வீட்டுக்கு எப்படித் தகவல் சொல்றதுனு தெரியலை. டெலிபோன், கரன்ட் எதுவுமே இல்லை. காலையில் வரைக்கும் உயிரோட இருப்போமானே சந்தேகமாகிருச்சு. கடல் அலையோட இரைச்சல் கேட்கும்போது எல்லாம் பக்குபக்குனு இருந்துச்சு. இன்னோர் அலை வந்து மொத்தமா எல்லாரையும் அள்ளிட்டுப் போயிட்டாக்கூட பரவா யில்லைனு தோணுச்சு.
வேலை விஷயமாக வெளியில் செல்பவர்கள் அங்கேயே செட்டில் ஆவதால், இங்குள்ள பூர்வீக வீட்டை எப்படியாவது விற்றுவிடத் தான் ஆசைப்படுகிறார்கள். இடத்தேவை அதிகம். ஆனால், இருப்புக் குறைவு, இதனால் இடத்துக்காரர்கள் சொல்லும் விலை மிக அதிகமாக உள்ளது” என்றவர், ஸ்ரீரங்கத்தில் பொதுவாக, தனி வீடுகள் ரூ.40 லட்சம் முதல் ரூ.60 லட்சம் வரை, அதற்கும் அதிக மாகவும்கூட விற்பனையாவதாகச் சொன்னார். அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு ரூ.35 லட்சம் முதல் ரூ.40 லட்சம் வரை விலை போகிறதாம்.
